Het FDP (foto dialoog project) hebben Dutch en ik ontwikkeld in een periode die voor mij heel belangrijk is geweest. Een periode waarin veel afgesloten en

opnieuw begonnen werd. Ik denk aan: mijn verbroken relatie, mijn eerste eigen huis, mijn nieuwe liefde, afscheid nemen van Amsterdam, het ontdekken van Montpellier, maar ook het eeuwige gereis, het onderweg zijn.

Onderweg zijn is voor mij een synoniem voor leven, het leven. Onderweg zijnde ben ik deelgenoot geweest, maar vaak heb ik mij ook toeschouwer gewaand.

Onderweg zijn is mijn specialiteit, loslaten daarentegen is nog een grote uitdaging.

Mijn liefde voor de fotografie verklaar ik uit het feit dat ik de wens heb om de tijd stil te willen zetten, vast te willen houden.

En de neiging heb om vanaf een afstand naar dingen te kijken, om er al dromende een andere context aan te geven.

Tijdens onze beeldcorrespondentie was Dutch altijd de aanjager, ¨the agitator".

Hij was degene die soms binnen drie uur een reactie had op mijn beeld.

Zijn professionele en uit heerlijk enthousiasme geboren efficiëntie schrok me soms af. Voor mij was het zoeken naar een reactie stemmingsgevoeliger en abstracter. Gebrek aan technische kennis deed me soms twijfelen, maar ook ethische vragen over het fotograferen an sich zorgden voor uitstel van reactie.

Een artistiek project ontwikkelt zich net als de natuur in seizoenen; het kent z'n groei- en bloeiperiodes. Soms duren ze langer, soms korter, soms zijn ze mooi en vol, andere keren zijn ze...

Wat ze hoe dan ook nodig hebben zijn vertrouwen, liefde en humor niet te vergeten.

Lieve Dutch bedankt !







Lang geleden leek het me heerlijk om later als vader met je zoon of dochter wat te gaan fotograferen.

Voorwaarde is wel dat je tenminste één kind moet hebben en dat dat kind iets met fotografie heeft. Jammer, mijn leuke zoon Bo van 18 heeft heel andere interesses... en gelijk heeft ie. Gelukkig heb ik tegenwoordig ook nog een soort van charmante dochter van net in de 30......

't Zal begin 2006 geweest zijn dat ik werd gebeld door Désirée Snackey, actrice. Ze had mijn website gezien en vroeg of ik haar misschien wat kon leren over documentaire fotografie. We spraken af om al wandelend wat te fotograferen en kennis te maken. Ik herinner me van die middag (en de keren daarna dat we gingen fotograferen) vooral, dat we elkaar veel te vertellen hadden. En na een jaar realiseerde ik me dat haar leven voor een groot deel werd gevuld met toneelspelen, repeteren voor wederom toneelspelen, afspraken en reizen.

Het vlotte dus niet zo met de ¨cursus¨.

Intussen was mijn leven al vrij snel op z'n kop gezet: Door haar tomeloze energie en aanstekelijke opgewektheid werd ik van top tot teen wakker geschud.

Ik besefte dat ik een soort kluizenaar geworden was en de straat op moest, erop uit, tussen de mensen. En dat deed ik.

De Fotografie stond bij haar nog steeds op een laag pitje tot we eind 2008 het Foto Dialoog Project ontwikkelden: Een stok achter de deur om regelmatig te blijven fotograferen, want in een dialoog is het best moeilijk om geen antwoord te geven... Het werd een fascinerend project, waarin voor mij de emotie in veel foto's voelbaar is. We zochten soms grenzen op en daagden uit; elk antwoord was weer een verrassing, waarbij eventueel gebrek aan techniek werd gecompenseerd door onverwachte creatieve vondsten. Niet alle foto's zijn even geslaagd, maar het was ook een leerproces dat uiteindelijk resulteerde in een mooi eindexamenwerkstuk.

Gaandeweg ging ik ook mijn ¨dochter¨ steeds meer waarderen en werd ze een onmisbare lieverd in mijn leven.

Dank je, lieve Dees!